شهداد و شبی پرستاره

شب تابستانی آرامی بود. نسیم خنکی از سمت کوه‌ها می‌وزید و سایه‌های درختان به آرامی روی زمین لغزیدند.

شهداد بالش و پتوی نازک خود را برداشت و به‌آرامی از نردبان کوچک پشت حیاط بالا رفت. پشت‌بام، جای امن و آشنایی بود؛ همان‌جایی که گلیم دست‌بافت مادربزرگش در گوشه‌ای تا شده بود و حالا به عنوان زیرانداز، جایی ساده برای نشستن و دراز کشیدن می‌شد.

شهداد روی گلیم نشست و پتو را به دور خودش پیچید. صدای جیرجیرک‌ها، پارس سگ‌های دوردست، گهگاه زوزه‌ی شغال‌ها، و صدای ملایم و جاری جوی آبی که از نزدیکی خانه‌شان می‌گذشت، در هوا پیچیدند؛ صداهایی که نه تهدید بودند و نه باعث نگرانی، بلکه نشانه‌ی زنده بودن شب در گوشه‌ای از جهان بودند.

او به آسمان نگاه کرد؛ ستاره‌ها یکی‌یکی چشمک می‌زدند، آرام و بی‌ادعا. دست‌هایش را زیر سر گذاشت و نفس عمیقی کشید.
«چقدر خوبه که گاهی لازم نیست همیشه کاری کنی، فقط باشی. همین بودن، خودش زندگیه.»

شهداد با خودش فکر کرد که زندگی همیشه پر از شلوغی و فشار نیست. گاهی بهترین لحظه‌ها همان‌هایی هستند که تو فقط می‌نشینی، نگاه می‌کنی، نفس می‌کشی و با صدای طبیعت هم‌نوا می‌شوی.
او به صدای باد گوش داد که مثل دستی نرم پوستش را نوازش می‌داد و به خروش آرام جوی آب که انگار قصه‌ای بی‌کلام در دل شب جاری می‌کرد. زمزمه کرد:
«شاید زندگی واقعی همین لحظه‌های ساده‌ست. وقتی کاری نمی‌کنی جز بودن، وقتی ذهن آرام است و قلب پر از صلح.»

خدای مهربان‌تر از پدر و مادر همیشه با ماست، همین که هستم و می‌بینم، خودش نعمتی بزرگه.

و شب، با همه‌ی سکوت و رازهای نهفته‌اش، به شهداد یادآوری کرد که خوب زندگی کردن همیشه به معنای داشتن یا انجام دادن نیست، بلکه گاهی فقط یک بودن ساده است؛ یک نفس عمیق زیر آسمان پرستاره، روی گلیمی که دست‌بافت مادربزرگ است، همراه با صدای جیرجیرک‌ها، زوزه‌ی دوردست، و آبی که بی‌وقفه می‌رفت تا زندگی را به همه چیز یادآور شود.

و صدایی در دل او گفت: «اینجا امن است، همه چیز درست است.»

شهداد چشم‌هایش را بست و آرام به خواب رفت؛ با دل سبک، و قلبی پر از آرامشِ شب.

#فلسفه - برای - کودکان(فبک)

#فلسفه- برای -خوب زیستن

#داستان_شهداد

#امیدـآرامش-بودن ساده

#زهرا_بابایی_نویسنده ـ(شمیم)

Shahdad and a Starry Night
Written by: Zahra Babaei (Shamim)

It was a calm summer night. A cool breeze blew gently from the mountains, and the shadows of the trees slid softly across the ground.

Shahdad picked up his pillow and thin blanket and quietly climbed the small ladder at the back of the yard. The rooftop was a safe and familiar place—where his grandmother’s handwoven rug lay folded in a corner, now spread out to serve as a simple mat for sitting or lying down.

He sat on the rug and wrapped the blanket around himself. The sound of crickets, the distant barking of dogs, occasional jackal howls, and the soft, flowing murmur of the stream passing near their house filled the air—sounds that were neither threatening nor unsettling, but rather signs of the night being alive somewhere in the world.

He looked up at the sky; the stars twinkled one by one, calm and unassuming. Placing his hands under his head, he took a deep breath.
"Sometimes it’s nice not to have to do anything—just to be. Just being, that itself is life."

Shahdad thought to himself that life isn’t always full of noise and pressure. Sometimes, the best moments are the ones when you just sit, look, breathe, and harmonize with the sounds of nature.

He listened to the breeze brushing his skin like a soft hand, and to the quiet rush of the stream, flowing like a wordless story through the night. He whispered,
"Maybe real life is in these simple moments. When you do nothing but exist, when your mind is calm and your heart is full of peace."

The One more loving than any parent is always with us. Just the fact that I exist and can see, that alone is a great blessing.

And the night, with all its silence and hidden secrets, reminded Shahdad that living well doesn’t always mean having or doing—it sometimes simply means being. A deep breath beneath a starry sky, lying on a grandmother’s woven rug, surrounded by crickets, distant howls, and a stream that never stops—just to remind all things to keep living.

And a voice within him softly said:
"This place is safe. Everything is alright."

Shahdad closed his eyes and gently fell asleep—with a light heart and a soul full of the night’s calm.

#Philosophy_of_Good_Living
#Educational_Story
#P4C (Philosophy for Children)
#Shahdad_Story
#Hope_Peace_SimpleBeing
#Zahra_Babaei_Author_(Shamim)