ادامهٔ ماجراهای شهداد و مربی قرآن – داستان آیات ۲۶۴ و ۲۶۵

بعد از اینکه کلاس قرآن تمام شد، شهداد و دوستانش هنوز دور آقای امینی نشسته بودند.
مربی قرآنشان آیات ۲۶۴ و ۲۶۵ سوره بقره را خواند و گفت:

– بچه‌ها، برای اینکه بهتر معنی این آیه‌ها را بفهمید، یک قصه براتون می‌گم.

همه ساکت شدند و گوش دادند.

باغی که بزرگ شد، باغی که ناپدید شد

آقای امینی گفت:

– توی یک روستای کوچک، دو پسر بودند: آراد و الیاس.
یک پیرمرد مهربان هم آنجا زندگی می‌کرد که برای آوردن آب، سختی زیادی می‌کشید.

🔹 آراد

یک روز آراد به پیرمرد کمک کرد و برایش چند سطل آب آورد.
اما از همان موقع شروع کرد به تعریف کردن:

– دیدید بچه‌ها؟ من چقدر آدم خوبی‌ام؟
– اگر من نبودم، پیرمرد نمی‌توانست آب بیاورد!

هر وقت پیرمرد را می‌دید، با صدای بلند می‌گفت:
– یادت نره من چه‌قدر بهت کمک کردم!

بچه‌ها کمی خندیدند.
آقای امینی گفت:

– کمکِ آراد مثل یک سنگ صاف بود که کمی خاک رویش ریخته‌اند.
باران که بیاید، همهٔ خاک را می‌شورد و می‌برد؛ هیچ‌چیز روی سنگ نمی‌ماند.

🔹 الیاس

اما الیاس جور دیگری بود. او هم به پیرمرد کمک می‌کرد،
ولی آرام، بدون سروصدا، بدون تعریف کردن.

وقتی پیرمرد از او تشکر می‌کرد، الیاس می‌گفت:
– خدا راضی باشد، برای من کافی است.

آقای امینی ادامه داد:

– کار الیاس مثل یک دانهٔ خوب بود که در باغی روی تپه کاشته شده.
وقتی باران ببارد، این دانه رشد می‌کند، ریشه می‌گیرد و درخت می‌شود.

باران می‌بارد

یک روز باران شدیدی بارید…

کمک‌های آراد، که مثل خاک روی سنگ بود، شسته شد و از بین رفت.
اما دانهٔ خوبیِ الیاس، در دل خاک خیس، جوانه زد و کم‌کم تبدیل شد به یک درخت زیبا.

نتیجهٔ داستان

پیرمرد گفت:
– کار خوبی که برای خدا و از روی دل پاک باشد، مثل باغی است که هر روز پربارتر می‌شود.
– ولی کاری که برای خودنمایی و منت گذاشتن باشد، مثل خاک روی سنگ است؛ زود از بین می‌رود.

شهداد که خوب گوش داده بود، پرسید:
– یعنی اگر ما کار خوب انجام بدهیم، ولی هی به همه بگوییم، ثوابش کم می‌شود؟

آقای امینی لبخند زد و گفت:
– آفرین! دقیقاً همین را خدا توی این آیه‌ها به ما یاد می‌دهد؛
کار خوب + نیت خوب = باغ پُربار 🌳

دوستان شهداد به هم نگاه کردند؛
انگار هرکدامشان یک دانهٔ خوب در دلشان کاشته بودند…

نویسنده خانم بابایی(شمیم)