تصور مبنايي از مدرسه اين است كه آن را آزمايشگاه بدانيم، مدرسه بايد مقياس كوچكي از فعاليتهاي زندگي باشد. مدرسه محيطي است كه دانش آموزان به فعاليت، تجربه، آزمايش و عامدانه به مشاركت فرهنگي مي پردازند. مدرسه عامل پالاينده است، عناصري از ميراث فرهنگي را كه رشد انسان را فزوني مي بخشد انتخاب مي كند و آنچه نيست كنار مي نهد(ويليام، 1353 ،ص 83).

بنابراين ميتوان نتيجه گرفت مدرسه در اين ديدگاه يكي از مهمترين عوامل جامعه ساز است و نقش مهمي در فهم و درك تجربيات شاگردان دارد خصوصاًدر درك مفاهيم ارزشمند بسيار با اهميت است، در كل پراگماتيسم ها مدرسه اي فعال و شاگرد محور را درنظر مي گيرند كه رغبت و علاقه شاگردان در انتخاب تجارب اهميتي خاص دارد، همچنين محيط كلاس نيروي تفكر شاگردان را تحريك مي كند، محيط كلاس روح دموكراسي را پرورش مي دهد و عملاًشاگردان را متوجه ارزش فرد و قدرت عقلاني مي نمايد.

تدوين: بابايي